Autovisieblog.nl

Vorige week was ik voor het eerst sinds mijn vertrek naar Turkije weer eens in Europa, in Duitsland en Oostenrijk welteverstaan. Je kan het als autoliefhebber slechter treffen; na vijf maanden buitenland direct de autobahn op! Het was een ietwat vreemde gewaarwording, de roemruchte openbare racebaan. Want zo chaotisch het snelweg verkeer in Turkije, zo kalm en overzichtelijk ging het er aan toe op de de weg in Duitsland, om over Oostenrijk nog maar te zwijgen. Een lichte teleurstelling. Maar daardoor kon ik wel datgene observeren waar ik me nog niet eerder bewust van was: de diversiteit op de weg was er oneindig veel groter dan in Turkije. De Duitsers, Oostenrijkers en de vele Nederlandse wintersport gangers hebben, in tegenstelling tot wat algemeen aangenomen wordt, een meer diverse smaak dan je zou verwachten. Dat merk je pas als je zoals ondergetekende een paar maanden weg bent geweest. Om een simpel voorbeeld te geven; in Turkije kiest de consument doorgaans voor grijze, zwarte of witte lak. Toegeven, lease grijs en zakelijk zwart doen het eveneens goed in Europa, maar gelukkig zijn daar nog altijd de automobilisten die gaan voor blauw, rood of een andere tint.

Saaie bedoeling

Na een lang buitenland verblijf merk je eveneens dat de het aantal verschillende merken en modellen in de genoemde landen groter is hier in Turkije. Nee, niet iedereen rijdt Volkswagen, Peugeot of Opel. Het wagenpark is heus afwisselender, neem dat maar van mij aan. Ik kon mijn ogen te kost geven aan talloze modellen die ik lang niet had gezien. In Turkije kiest men veelal voor Fiat, Ford en Renault, of wel fabrikanten die, aangezien ze in het land productie facaliteiten hebben, voor Turks aangezien worden, en daardoor goed scoren. VW, Opel, Peugeot en Hyundai doen weinig voor elkaar onder. Een divers veld zou je denken, maar doordat ik in Istanbul woon liggen de zaken toch net even anders. Niet in de laatste plaats vanwege het ronduit enorme aantal gele taxi’s van Fiat en Hyundai.

De laatste mode

In de steden hebben veel mensen de laatste jaren geprofiteerd van de enorme economische groei in Turkije. Hierdoor konden een hoop mensen hun eerste auto veroorloven. De middenklasse zag de kans schoon een iets groter model aan te schaffen en een niet onaanzienlijke groep werd zo rijk dat ze de auto als een mode accessoire begonnen te zien. Zo kan het gebeuren dat je opeens veel exemplaren van een bepaald model ziet rijden, puur en alleen omdat het op dat moment een populair ding is. Zo was de Volkswagen Scirocco anderhalf jaar geleden erg populair, zag je een jaar geleden de Peugeot RCZ plots veel rijden en zie je nu ineens op elke straathoek een BMW 5 Serie … bij wijze van spreken. De volgende ster aan het firmament? Ik heb zo’n vermoeden dat de BMW 1 Serie een goede kandidaat is, evenals de nieuwe 3 Serie.

Krenten in de pap

Er zijn een aantal uitzonderingen op de bovengenoemde regel. In mijn vorige blog heb ik er al over geschreven, maar de aantrekkingskracht van Land Rover op de rijken alhier is onstuitbaar. De Range Rover Evoque zal hier ongetwijfeld ook hoge ogen gooien. De Mercedes C-klasse (180 Kompressor BlueEFFICIENCY in AMG trim) is en blijft eveneens een lieveling. Ik had nooit gedacht dat ik het zou zeggen maar ik was blij in Duitsland weer eens een Audi te zien! En wat te denken van die Saab 9-5 in Oostenrijk, of die Mitsubishi Pajero bij de skipiste? Op de terugreis naar het vliegveld zelfs een zeldzame Mazda 6 MPS gespot. Dat soort krenten in de pap zul je in Turkije weinig tegenkomen. De financiële middelen een dikke auto aan te schaffen zijn hier nog altijd een vrij recent verschijnsel, daarom moet de aankoop boven elke twijfel verheven zijn in de ogen van anderen. Een Range Rover behoeft geen uitleg, een Mercedes al evenmin. Men weet dus heus bepaalde modellen op waarde te schatten, maar het gaat te ver om van echte liefhebbers te spreken.

Nick Augusteijn werkte bijna drie jaar lang bij Autovisie als duizendpoot. Hij schreef er artikelen voor Autovisie magazine en Autovisie.nl, en maakte er de nodige vertalingen. Is inmiddels woonachtig in Istanbul, een metropool met 13,5 miljoen inworers en 2,7 miljoen auto’s. Dat staat gerant voor verhalen die met regelmaat op deze website verschijnen.

De Rover Freelander 2, onverwacht lekker

De afgelopen drie jaar heb ik een zwak gekregen voor het merk Land Rover. Voorheen was ik in het algemeen nooit zo gecharmeerd van terreinwagens, ook al vond ik de Camel Trophy best interessant. Onvoorstelbaar hoe die Land Rover’s zich een weg wisten te banen. Toen ik net bij Autovisie werkte, eind 2008, viel mij de eer ten deel te rijden in een fraaie Freelander 2. In eerste instantie was ik weinig onder de indruk van de auto. De niet meegespoten buitenspiegels en sierlijsten maakten dat ik de auto er wat goedkoop uit vond zien. Het materiaalgebruik in het intereur vond ik eveneens teleurstellend. “Bamibakken plastic,” verzuchtte ik, tot ongeloof en afgrijzen van mijn collega’s. Nee, dan die dikke Mercedes GLK en de toen kersverse Volvo XC60 waartegen we de Freelander testten, dat sprak toch meer tot de verbeelding. Maar goed, zo naast elkaar op de parkeerplaats viel al op dat de Freelander 2 een kloek ding was. Eenmaal onderweg verbaasde ik me over het uitstekende zicht rondom, de rust in het interieur en de gemoedelijke rijeigenschappen. Daarnaast was het een heerlijk comfortabele auto, waarmee je overigens best in flinke vaart de hoek om kon. Kortom, hoe meer ik in de auto reed, hoe meer ik eraan verknocht raakte. Toen ik een aantal maaden later tijdelijk afscheid nam van Autovisie, kreeg de Freelander 2 een eervolle vermelding in mijn lijstje van hoogtenpunten, in goed gezelschap van auto’s zoals de BMW M3 en Porsche Boxter.

Voldoening

Na mijn terugkeer bij Autovisie reed ik nog tweemaal in een Freelander. De ene was een de TD4e met een spaardiesel in het vooronder, de ander een HSE met de heerlijk smeuige 2,2-liter diesel onder de kap, gekoppeld aan een automaat. Beide keren werd de liefde opnieuw bevestigd. De Freelander 2 is een auto bomvol karakter, een model dat het niet hoeft te hebben van LED-kerstverlichting voor en achter, 21-lichtmetaal of een arsenaal aan (veiligheids-) gadets. Nee, de Freelander 2 gaat uit van eigen kracht. En dat geeft zoveel voldoening dat er weinig meer te wensen over blijft. Kenners weten genoeg, zoals ze soms zeggen.

Breed

Zoals het met zoveel terreinwagens en SUV’s is vergaan, zo zijn ook de Land Rovers veelal veroordeeld tot een zielloos bestaan in de stadsjungle. En laat dat nou precies zijn waar ik woonachtig ben. En wat voor een stadsjungle, het enorme Istanbul. Hier in de stad is de elite S-T-A-P-E-L-G-E-K op Land Rovers en vooral Range Rovers. De aantallen Range Rovers en Range Rover Sport die je hier ziet, zie niet snel ergens anders. De Freelander 2 mag zich eveneens op grote belangstelling verheugen. En ook de Evoque is al in het straatbeeld gesignaleerd. Hier haalt men de neus op voor een Audi Q5 of Q7. De BMW X6 is populair, maar de andere SUV’s van het merk zie je amper. Zo ook de SUV’s van Mercedes. De grote drie moet het afleggen tegen Land Rover als het om populariteit gaat. De modellen van het merk, met name de twee kroonjuwelen, zijn namelijk meer dan dure SUV’s, het zijn symbolen. En in een land waar men de laatste jaren gewend is geraakt aan fabelachtige economische groeicijfers, is het helemaal niet erg om het breed te laten hangen. Veel breder dan een Range Rover wordt het niet.

Dagdromen

Ook al woon ik niet meer in Nederland, ik kon het laatst toch niet laten om even op autotekoop.nl te kijken. De tweede generatie van de Range Rover, die heerlijk vierkante kolos, is er al vanaf een kleine 4,000 euro. Het zette me gelijk aan het denken. De wegenbelasting en het exorbitant hoge verbruik van gemiddeld 1 op 6 deden de me weer terug op aarde keren. Dan toch maar weer dromen van een Freelander 2. Niet voor nu, niet voor hier in Istanbul, maar voor op de oprit van mijn luchtkasteel.

Nick Augusteijn werkte bijna drie jaar lang bij Autovisie als duizendpoot. Hij schreef er artikelen voor Autovisie magazine en Autovisie.nl, en maakte er de nodige vertalingen. Is inmiddels woonachtig in Istanbul, een metropool met 13,5 miljoen inworers en 2,7 miljoen auto’s. Dat staat gerant voor verhalen die met regelmaat op deze website verschijnen.

Ben je in de markt voor een luxe coupé? Dan is er meer dan genoeg keus. Ieder zelfrespecterend merk heeft wel een dergelijk model in de aanbieding. Denk aan bovenstaande BMW 6-serie. Of misschien toch een Mercedes-Benz CL of Jaguar XK zoals hieronder.

Dit zijn allen geweldige wagens maar niet echt bijzonder. In deze auto’s ben je toch een beetje een grijze muis. Zelfs het uiterlijk van de Jaguar is niet bijzonder genoeg. Jazeker, het is mooi. Maar echt geweldig? Nee, dan is er toch een auto die dat veel beter doet.

Niet standaard

Naast deze geweldige looks heeft deze auto de beste naam die ooit op een auto geplakt is. It’s the daddy of design; the Jensen Interceptor. Maar een auto uit de seventies als dagelijks vervoermiddel is geen goed idee. Helemaal niet als die auto is gebouwd tussen de stakingen door in the Midlands. De auto’s uit die periode waren nu niet het toonbeeld van bouwkwaliteit. Hoe kan een dergelijke auto dan beter zijn dan de BMW, Mercedes of Jaguar? Simpel, niet. Tenminste niet standaard. Gelukkig hoef je niet langer een standaard Jensen te hebben want een klein bedrijfje in Engeland genaamd JIA (Jensen International Automotive Limited) heeft een verjongingskuur bedacht voor de Interceptor. Daardoor is het me een enorm genoegen om u voor te stellen aan de fantastische, ongelofelijke en schitterende Jensen Interceptor R.

495 tot 600 pk

Bij JIA zijn ze niet over een nacht ijs gegaan. Om er zeker van te zijn dat de auto de nodige ‘punch’ heeft, hebben ze de standaard motor eruit gegooid om deze te vervangen voor iets dat veel beter is. In plaats van de originele luidruchtige maar niet echt krachtige 7.2 liter Chrysler motor, is er een 6.3 liter V8 uit de nieuwe Corvette gemonteerd. Deze krachtbron heeft zeker genoeg power voor een beetje snelheid. Standaard is er namelijk 495 pk voor handen en als je het vakje voor de optie ‘supercharger’ aankruist, heb je zelfs 600 pk. Hierdoor kan de wagen een sprintje van 0-100 trekken in slechts 4,5 seconden. Om er voor te zorgen dat je die power ook kwijt kunt op de weg is naast de motor ook een nieuwe transmissie geplaatst. De keuze hierin is of een viertrapsautomaat (niet de voorkeur) of een handgeschakelde 6-bak (deze wel!). Daarnaast is ook de ophanging aangepast en vervangen voor een unit die ingekocht is bij – houd je vast - Jaguar. Wat is er wel allemaal nieuw? De motor, versnellingsbak, ophanging en de remmen. En ondanks dit alles ziet de auto er nog precies zo uit als in 1966. Nee, dat zeg ik niet goed. Hij ziet er namelijk nog beter uit. Het is voorzien van een aantal spoilers die zorgen voor een betere aerodynamica. Hierdoor ziet de auto er dikker en imposanter uit.

Eigenlijk is alles mogelijk

Open je de deur om een kijkje in de auto te nemen, dan zie je een volledig lederen interieur dat met de hand gemaakt is. Daarnaast is het interieur afgewerkt in gelakt hout of aluminium of… eigenlijk is alles mogelijk. De auto is helemaal met de hand gemaakt wat betekent dat de personaliseringsmogelijkheden gigantisch zijn. Hout, aluminium, leer, het is allemaal leverbaar in alle kleuren. Niets is te gek of te bond.

Iets unieks

Dit alles maakt de Jensen Interceptor R beter dan een Mercedes of een BMW, maar er is een ding dat beter is dan al het andere. Je rijdt iets speciaals, iets unieks, iets dat vrijwel niemand anders heeft. Helaas komt al dit speciaals wel tegen flinke prijs. De prijs begint bij £120.000. Daarmee is de Jensen niet goedkoop. Bovendien moet je ook een half jaar op je auto wachten. Is de auto dat waard? Dat hangt van jezelf af. Als je begint te watertanden bij het zien van de foto, dan is dat zeker het geval. Heb je dit niet bij het zien van de foto, dan vraag ik me af wat je op deze internetpagina doet.

In Turkije doen ze niet zo moeilijk, ook niet in het verkeer. Wat dat aangaat is Turkije het land van de onbegrensde mogelijkheden.

Magie

De Verenigde Staten staan sinds jaar en dag bekend als zijnde het land van de onbegrensde mogelijkheden, maar een ieder die wel er wel eens heeft gereden weet dat je er vooral niet aangehouden moet worden door de politie. Kortom, het gaat er op de openbare weg allemaal braafjes aan toe, zo ook op de kaarsrechte, schier eindeloze wegen. Helaas. Hoe anders is het in Turkije wat het verkeer aangaat. Over onbegrensde mogelijkheden gesproken. Wat er hier zo nu en dan gebeurd grenst aan magie. Een extra rijbaan erbij op de snelweg? Denk het hardop op en voor je het weet is het geregeld. In Nederland vergt dat jarenlange procedures, debatten in de Tweede Kamer, asfalt machines, eindeloze tests en ga zo maar door. In Turkije is een extra rijbaan op de snelweg een kwestie van doen. Er wordt eenvoudigweg een extra rijbaan gecreëerd door de automobilisten zelf. Passen er vier auto’s naast elkaar op een driebaans snelweg? Prima. Et voilà,  zie daar; een extra rijbaan!

Met z’n allen

De Turken zijn sowieso een stuk socialer ingesteld dan de Nederlanders. Dat blijkt ook wel als ze samen onderweg zijn, want dat is het liefst met zo veel mogelijk tegelijk. Personenauto’s zijn doorgaans toegerust op vier personen, vijf als het echt moet. Och, denkt men in Turkije, als we Fatma en Abdullah ook mee willen nemen, dan doen we dat toch gewoon? En zo zie je zo nu en dan een doodeenvoudige Renault Mégane of vergelijkbaar laag bij de grond voorbij rijden. In het geval van de Mégane moest ik laatst tot mijn verbazing vaststellen dat er liefst acht vrouwen in zaten. Vijf op de achterbank, drie voorin. U en ik weten dat er slechts twee voorstoelen gemonteerd zijn, dus waar en hoe die andere vrouw plaatsgenomen heeft … afijn, laat ik er niet teveel op in gaan.

Inschikkingsvermogen

Vijf personen achterin een Fiat Doblò, toch wel een ruimte wonder, grenst al aan het onmogelijke, laat staan dat er vijf man achterin een Peugeot 206 kruipen. Ik kan u verzekeren, het is mogelijk. Het vergt wat inschikkingsvermogen van de passagiers, maar ze kunnen mee. Helemaal hilarisch wordt wanneer er een feestje wordt gegeven als er iemand opgeroepen wordt voor militaire dienst. Traditiegetrouw trekt het gezelschap er dan met z’n allen op uit, al toeterend en vlaggen zwaaiend, om die persoon de avond van z’n leven te bezorgen. Op zo’n moment mag er uiteraard niemand achter blijven, dus als dat betekent dat er mensen uit het raam moeten hangen, so be it. Of in het geval van die Doblò, dan maar gewoon met de schuifdeur open de weg op. Gewoon, omdat het kan.

Nick Augusteijn werkte bijna drie jaar lang bij Autovisie als duizendpoot. Hij schreef er artikelen voor Autovisie magazine en Autovisie.nl, en maakte er de nodige vertalingen. Is inmiddels woonachtig in Istanbul, een metropool met 13,5 miljoen inworers en 2,7 miljoen auto’s. Dat staat gerant voor verhalen die met regelmaat op deze website verschijnen.

Onder de petrolheads die normaal gesproken een nekwervel verdraaien om nog even naar die Ferrari te kunnen kijken, hebben milieuvriendelijke auto’s niet echt een positieve reputatie. Met auto’s als de G-wizz en de Toyota Pirus hebben milieuvriendelijke auto’s de aantrekkelijkheid gekregen van een middag in lauwe behanglijm zitten.

Moeilijk te geloven

Voor dit soort mannen met een gezonde honger naar snelheid en verbrande benzine zijn de Aussies altijd een goede uitvalbasis geweest met auto’s als de Holden Commodore HSV en de Ford Falcon. Auto’s voor echte mannen: V8, handgeschakeld, simpel en met een supercharger zo groot als vuilnisemmers. Het is daarom misschien moeilijk te geloven dat de Aussies groen gaan. Maar dan wel op een manier die past bij de Downunder way of live.

Toetsenbord

De nieuwe sensatie uit Australië heet de Varley evR450 wat betekent dat hij vernoemd is naar het serienummer onder mijn toetsenbord. Kijk echter verder dan de naam en je ziet een volledig elektrische supercar die in 3,8 tellen naar de 100 km/h katapulteert en een gelimiteerde topsnelheid van 200 km/h haalt. Dit zijn superprestaties voor iedere auto, laat staan voor een elektrische. Bij andere elektrische auto’s kun je alleen maar dromen van dergelijke prestaties. De enige manier om in andere elektrische auto’s dezelfde spanning te ervaren is door met je tong aan de accu’s te gaan likken.

“De Aussies gaan groen, maar dan wel op een manier die past bij de Downunder way of live“

En dan hebben we het nog niet eens over de looks gehad. Iemand daar in Australië weet waar hij mee bezig is. Het lijkt alsof een Ascari A10, een Ferrari Enzo en een Mclaren F1 een leuke avond hebben gehad, iets te veel hebben gedronken en daarna onveilig een mention a trois hebben gehad. Het resultaat? Dit liefdeskind. Als alle elektrische auto’s er zo uit gaan zien, dan is dat gat in de ozonlaag sneller dicht dan je zou denken.

Groene verlosser

Het is simpel. Ga morgen allemaal met je checkboekjes naar de dealer en koop deze groene verlosser, maar helaas daar zit een klein probleempje bij. De prijs. Deze rijdende boom knuffelaar kost namelijk AU$200.000 en dat is best wel veel geld. Jammer, moeten we toch maar weer terug naar de Holden.

De trots van menig Turk, de Tofaş

Eind augustus werd de productie van de Mazda RX-8 definitief gestaakt, waarmee er weer een Japanse sportcoupe van het toneel verdween. Alleen Nissan is dezer dagen nog strijdbaar, zeg maar gerust tot de tanden toe bewapend. In die zin zijn de langverwachte Toyota FT-86 en Subaru BRZ doekjes voor het bloeden, want voorbij zijn de dagen van de Mitsubishi 3000 GT, de Subaru SVX, de Toyota Celica en de Supra. De Honda NSX, de Prelude en de S2000 zijn immers ook al niet meer onder ons.

“Janken Moet”

Ik weet nog goed hoe we destijds in 2009 bij Autovisie afscheid namen van de S2000. “Janken Moet”,  zo verwoorde Jaco Bijlsma de gevoelens. Toen ik later die middag met fotograaf Henk van den Hurk op pad was voor het laatste eerbetoon, joeg ik het blok nog eenmaal hoog in de toeren, en janken deed ie! De RX-8 is aan me voorbij gegaan, maar de auto heeft me altijd gefascineerd. Die wankelmotor, die suicidedoors en dat vreemde geluid … een totaal andere beleving dan in S2000 waarschijnlijk, maar ongetwijfeld net zo bijzonder.

Need for Speed

De RX-8 en de S2000 kunnen hier in Istabul op een grote schare liefhebbers rekenen. Waar opgeschoten jongeren in Nederland vooral aan de haal gaan met Citroën Saxo’s, Honda Civic’s, Opel Tigra’s, Peugeot 206jes en Subaru Impreza’s, leeft men zich hier uit op de S2000 en, zij het in mindere mate, op de RX-8. Die laatste wordt doorgaans in minder verminkte staat aangetroffen. Een S2000 of een RX-8 zie je nooit alleen, ze trekken meestal met elkaar op, of zijn in gezelschap van flink aangepakte Civic’s. Met name op de brede avenue’s en kustwegen in het Aziatische deel van de stad, dat hier en daar nog het meeste weg heeft van de denkbeeldige wereld uit Need for Speed, met fraaie vierbaanswegen langs de kust, scheuren de Japanse scream machines in het rond. De bestuurders van deze bolides zigzaggen door het verkeer, vloeren het pedaal en verdwijnen dan al jankend uit beeld.

Ondertussen aan de overkant

Aan de andere kant van de Bosporus, in het Europese deel van de stad, vreemd genoeg niets van dat alles. Nee, aan die kant van het water zie je veelvuldig een totaal ander tunings-object, de eigen Tofaş Şahin of Doğal, een Turkse Fiat 131, en dan met name de modelserie 1986-2002. Het is een weinig sprankelend vormgegeven auto, maar sommige Turken koesteren deze auto als een kind. Ik kan me niet aan de indruk ontrekken dat het veelal de nationalistische jongeren zijn die deze auto een warm hart toe dragen, getuige de Turkse vlaggen in het interieur, Atatürk (vader des vaderlands) stickers op de achterruit en andere nationale symbolen. Ook zijn deze auto’s doorgaans getooid met de vreemdste LED-verlichting en andere dubieuze kerstverlichting. Uiteraard ontbreekt een flinke einddemper ook niet. Meermaals keek ik op na een imposant lawaai gehoord te hebben, om vervolgens een vierkante Tofaş (zie boven) voorbij te zien tuffen, langzamer dan het uitlaatgeluid deed vermoeden. Weg opwinding.

Laatst reden er twee Mazda’s RX-8 vlak achter elkaar over de snelweg, zo ongeveer elke (Nederlandse) verkeersregels aan hun laars lappend. Het was een geweldig gezicht, deze twee bolides. Ik hoop van harte dat de opvolger van de RX-8 niet te lang op zich laat wachten. En dat de Honda NSX terugkeert, samen met die o zo opwindende S2000. Ik weet genoeg, ik ga binnenkort snel weer even naar het Aziatische deel van de stad, het is om te janken.

Nick Augusteijn werkte bijna drie jaar lang bij Autovisie als duizendpoot. Hij schreef er artikelen voor Autovisie magazine en Autovisie.nl, en maakte er de nodige vertalingen. Is inmiddels woonachtig in Istanbul, een metropool met 13,5 miljoen inworers en 2,7 miljoen auto’s. Dat staat gerant voor verhalen die met regelmaat op deze website verschijnen.

In de auto-industrie is er een soort ongeschreven verdeling van de auto´s. Dit hield tot voor kort nog in dat er een strikt verschil was tussen sedans en hatchbacks. Was je jong en/of hip (of dacht je dat je dat nog was) dan kocht je een hatchback. Was je saai en oud dan kocht je een sedan.

Stripper met een slechte en goedkope boobjob

Er zijn goede redenen voor deze verdeling, waar de hatchbacks sportief, vlot, makkelijk en jeugdig zijn, is de sedan het teken van ‘ouderdom en een minder fraai design’. Bij hatchbacks wordt veel tijd en energie gestoken in een mooi ontwerp, met de bedoeling aantrekkelijk te zijn voor het beoogde ‘jonge’ koperspubliek. Om vervolgens van die mooie en sportieve hatchback een sedan te maken voor de ‘oude garde’ neemt men gewoon een reiskoffer en plakt deze met wat dubbelzijdige tape aan de achterkant van de hatchback. Door deze designfilosofie lijken alle oudere sedans in mijn ogen op een stripper met een slechte en goedkope boobjob. In deze auto’s zit voor mij geen flowing motion, het is geen geheel. Dat is dan ook waarschijnlijk de reden dat vooral oudere mensen sedans kochten aangezien de meerderheid brildragend is en daardoor dat stuk gruwel aan de achterkant gewoon niet konden zien.

Ik heb echt het idee dat er gewoonweg geen moeite werd gedaan om van de sedan iets moois te maken. Dat het meer iets was dat op vrijdagmiddag werd gedaan, vlak voor de vrijdagmiddagborrel. Ik vraag mezelf dan alleen af, hoe kun je als auto-ontwerper met jezelf leven als je weet dat je niet het mooist mogelijke ontwerp hebt neergezet. Als ontwerper is dat toch wat je najaagt?

Ford Focus Hatchback

Met dit soort praktijken hebben autobouwers jarenlang ‘ongestraft’ kunnen doorgaan, omdat de ‘oude garde’ die zij bedienden toch wel een nieuwe sedan zou kopen. Helaas, die generatie is in sneltrein vaart aan het uitdunnen. De hedendaagse grijze duiven zijn de babyboomers, de generatie bij wie de hatchback populair werd met auto’s als de Golf MK1 GTI en de Escort XR3. Deze mensen gaan denk ik nu echt niet ineens in een sedan rijden, daarvoor vinden ze zich echt nog te ‘jong’. Dit is mogelijk een reden dat al jaren de verkoopaantallen van de sedans teruglopen. Met als resultaat dat de autobouwers flink zijn wakker geschud en zie daar het resultaat. De meest recente sedans uit het C-segment zijn zowaar goed, nee beter nog, ze zijn mooi. De beste voorbeelden zijn de nieuwe Ford Focus, VW Jetta en de Mitsubishi Lancer. Dit zijn echt mooie, stoere auto’s. Ik durf het bijna niet te zeggen maar ik vind de nieuwe Focus sedan zelfs een heel stuk mooier dan de Focus hatchback.

De auto-industrie is van hun lelijke eendjes zwaantjes aan het maken. Ik ben er daarom persoonlijk heilig van overtuigd dat in de toekomst het percentage verkocht sedans zal stijgen. Is het daarnaast niet leuk om weer eens iets anders dan een hatchbacks te kopen? De nieuwe goede looks maken het zeer aantrekkelijk om een sedan te kopen. Gewoon lekker even iets anders. Vind je niet?

Klaar voor de start?

“Maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast,” zong Herman van Veen in 1979, lang voordat de Nederlandse wegen potdicht slibden met files. In İstanbul staat het verkeer nog langer en nog vaker vast dan in de Randstad. Dat weerhoudt menig bestuurder er echter niet van zich te gegragen alsof ze ontzettende haast hebben. Ook in de file of in druk verkeer.

Coureurs

Ayrton Senna, de beste coureur die er ooit was, sprak eens de ware woorden, “If you no longer go for a gap you are no longer a racing driver.” Dat motto lijkt men hier in Istanbul ter harte genomen te hebben. En dan hebben we het niet over coureurs, maar over doodeenvoudige automobilisten, taxi-chauffeurs en de mannen achter het stuur van de talloze domus busjes (een taxibusje). Wegen zijn er om op te rijden, waarbij geen stukje asfalt onbenut dient te blijven. Zoveel is me inmiddels wel duidelijk geworden na een aantal maanden hier gewoond te hebben.

Die obsessie, zo kun je het namelijk wel noemen, met het ten alle tijden vooruit willen komen, heeft een aantal oorzaken en gevolgen. Een van de oorzaken is vrij simpel, namelijk het feit dat hier zoals gezegd altijd files staan. Kan je een keer rijden, dan doe je dat dan ook. De gevolgen laten zich raden. Een hoop getoeter en een hoop geklaag enerzijds, maar ook wild west tafrelen en andere capriolen anderzijds. Hoewel gevaarlijk, is het voor mij als buitenstaander genieten geblazen van al dat gedoe op de weg. Temeer ik het gade sla vanuit een bus die op een aparte rijbaan van de snelweg rijdt, dat is wel zo makkelijk.

Rechts inhalen is hier eerder regel dan uitzondering. Niemand schijnt er zich over op te winden. Het is niet zozeer dat men zich hier aan het Amerikaanse keep your lane principe houdt, eerder het-kan-dus-ik-doe-het-principe. En dat is wel zo prettig, als je het mij vraagt. Geen gedoe, geen gezeur. Levert dit dan helemaal geen gevaarlijke situaties op? Ja, uiteraard. Kop-staart botsingen zijn hier aan de orde van de dag. Er zijn immer ook een groot aantal bestuurders die, net zoals in Nederland en elders, het recht op de linkerbaan claimen op basis van hun snelheid. Daarnaast is het principe van afstand houden is hier ook nog niet helemaal doorgedrongen.

Frustratie

Zijn dan al deze bestuurders zo gefrustreerd? Nee, vreemd genoeg niet. Bumperkleven, rechtsinhalen en andere capriolen zijn hier bijna gemeengoed. Een keer maakte ik een gefrustreerde dolmus bestuurder mee, en dat weet je gelijk het verschil tussen een gemiddelde automobilist in Istanbul en een gefrustreerde bestuurder, want als je met zeven personen aan boord met je Ford Transit met bijna 100 km/h achter een Volkswagen Passat aan gaat in de bebouwde kom, dan ben je ook voor Turkse begrippen niet goed bij je hoofd.

Nick Augusteijn werkte bijna drie jaar lang bij Autovisie als duizendpoot. Hij schreef er artikelen voor Autovisie magazine en Autovisie.nl, en maakte er de nodige vertalingen. Is inmiddels woonachtig in Istanbul, een metropool met 13,5 miljoen inworers en 2,7 miljoen auto’s. Dat staat gerant voor verhalen die met regelmaat op deze website verschijnen.

Digitalisering en andersoortig modernisme leveren overwegend voordelen. Internet, kokend-water-kranen en gesneden brood bijvoorbeeld. Maar in het hedendaagse automobilisme zou traditie gepast zijn. De auto is namelijk één van de laatste uitingsvormen van emotie. Nu kunst en cultuur op rantsoen gaan, moeten we de meesterwerken uit het verleden nog meer koesteren.

Graag daarom aandacht voor de klassieker. Symbool van ontspanning, smaak en karakter. Het grote genieten. Het vrije leven. Il Sorpasso. Bij kenners komen dan meteen beelden boven van Vittorio Gassman in de gelijknamige film die te pas en te onpas zijn Lancia Aurelia B24 Spider de sporen geeft. Dit is de mooiste en tevens één van de beste auto’s ooit gebouwd. Reden genoeg voor een lofzang.

Hemisferische verbrandingskamers

De B20, de coupéversie van de Aurelia en basis voor de Spider, was in haar tijd een echt rijijzer. Alleen de motor al was een hoogstandje. Met hemisferische verbrandingskamers – Amerikanen scheppen pas sinds veel recentere tijden op over hun Hemi’s – en de eerste met een V6 configuratie. Gebruik van transaxeltechniek, ophanging met schokbrekers en spiraalveren en de montage van radiaalbanden gaven de Aurelia niet alleen superieure wegkwaliteiten. Ze maakten hem ook een winnaar. Hij verzuurde het leven van de veel snellere Ferrari’s in de Mille Miglia en pakte overwinningen op Le Mans, in de Targa Florio en tijdens de fameuze Luik-Rome-Luik race.

Disegnatores

Dus toen besloten werd om de Spider te ontwikkelen was de keuze voor een platform niet moeilijk. De carrosserie is een heel ander verhaal. Het ontwerp van de B24 is namelijk een voorbeeld geweest voor vele andere Italiaanse schoonheden. De ontwerpers bij Pininfarina moeten bij de Aurelia Spider een openbaring hebben gehad. Er gaan zelfs geruchten dat God in eigen persoon zijn schetsen ’s nachts op het bureau van de disegnatores heeft gelegd. De panoramische ruit bijvoorbeeld is buitenaards. Meestal is de voorruit van een auto een irritante onderbreking tussen de voor- en achterzijde van een koets. Maar bij de Aurelia gaat het kijkvenster volledig volmaakt op in het grote perfecte geheel. Hetzelfde geldt voor de bumpers. Hoewel, in het prototype bestonden deze slechts uit smalle rozetten die meer recht deden aan het minimalistische karakter van de Spider. Waarschijnlijk hebben verkeersveiligheideisen hier zout in de tiramisu gegooid. Desalniettemin, het zijn de..ahum..mooiste bumpers ter wereld. Verder is het ook net als bij een mooie vrouw, of man uiteraard. Een en al natuurlijk schoon. Geen overdaad aan chroom en andersoortig smuk. De zijramen zijn opzetstukken, zodat de lijnen by default op hun mooist zijn. De deuren zijn minimaal van grootte en de velgen zijn sober. Het dashboard is als een goede Italiaanse pasta. Eenvoudig maar superieur van smaak. Het past gewoon allemaal. En dat in de perfecte verhouding. Dat is bijvoorbeeld goed te zien als je een Spider naast haar Amerikaanse tweelingbroer, de Corvette, zet. Uiteraard een King of Cool, maar dan met veel meer chroom, grote deuren en zoals een goede Amerikaan betaamt een wat rommelige afwerking hier en daar.

Verzekeringstruc

Zeldzaamheid van perfectie is ook hier van toepassing. Slechts circa 240 B24’s werden gebouwd. Vijftig daarvan schijnen overigens aan boord te zijn geweest van de SS Andrea Doria, dat in 1956 ongeveer 100km ten zuiden van Nantucket, MA is vergaan. Onduidelijk is of dit verhaal het resultaat is van een verzekeringstruc dan wel waar gebeurd is.

Conclusie, de B24 Spider is Dandy gevisualiseerd. Legendarisch, haast mythisch. Het is op een zomerdag met je Rayban Wayfarer op richting Stresa Porto om van daar met een Riva naar Isola Bella te varen. Alleen het beste wat het leven te bieden heeft…in blik. Dit moet ook de reden geweest zijn voor Dino Risi om voor de crashscene in Il Sorpasso een Giulietta Spider te gebruiken en niet een Aurelia de berg af te duwen.

Filerijden was altijd mijn grootste ergernis, al was het alleen maar omdat je niet door kan rijden. Of gewoonweg te rijden, daar heb je tenslotte een auto voor. Daar de snelweg doorgaans weinig vertier biedt, zoekt een groot aantal bestuurders het vertier bij de pomp. Bovendien kun je jezelf op de afrit er nog even aan herinneren hoe fijn autorijden ook al weer was. In Istanbul staat het verkeer tijdens de spits muur en muur vast. Aangezien de stad immens is, ben je als forens ook meer tijd kwijt, bijvoorbeeld om van de ene kant van de stad, het Europese deel, naar de andere kant van de stad de rijden, het Aziatische deel. Verhalen van forensen die zich gedwongen zien deze route dagelijks af te leggen zijn ware horror stories. Om nog maar te zwijgen over diegene die op de bus aangewezen zijn. Twee en een half uur heen en twee en een half uur terug, met een uitschieter naar zeven uur aan gecombineerde reistijd in de winter, opeengepakt in een bus zodat de deuren spontaan open springen. Hoe ondergaan deze mensen hun lot? Gelaten.

Broodje gezond

Voor een buitenstaander als ondergetekende zijn dergelijk monsterfiles even onvoorstelbaar als ondraaglijk. Ik sta er dan ook gelukkig niet in, maar fascinerend zijn ze zeker. Tijdens de monsterspits van Istanbul gebeurd er namelijk iets bijzonders op de snelwegen in de stad; de snelwegverkopers verschijnen. Voor hen is langzaam rijdend verkeer het startschot de rijbanen te betreden. Een file is hun dagelijks brood, letterlijk. Bij de tolpoorten vind je namelijk de simit (een Turks sesambroodje) verkopers. De met uitlaatgassen gemarineerde broodjes gaan voor zo`n 20 eurocent van de hand. Even verderop op de snelweg koop je voor dezelfde prijs je flesje water om het broodje weg te spoelen. Veel gevaar lopen de verkopers niet, het verkeer trekt in alle traagheid aan hen voorbij.

Bij gebrek aan vermaak gaan veel mensen in de file met hun telefoon aan de slag. Accu leeg? Geen probleem. In een goede file, een waarin de automobilist bijna volledig stilstaat, vind je om de 50 meter een verkoper van 12volt stekkers om de telefoon weer op te laden. Tegen die tijd ben je allang te laat op de afgesproken plek waar vriendin of vrouw vol ongeduld op je staat te wachten. Had die telefoon nu maar niet opgeladen, denk je dan. Maar niet getreurd, want de bloemenverkopers zijn nooit ver weg. Meestal bestaat het aanbod uit rozen. Met een bos rozen in de hand kom je twee uur te laat alsnog goed voor de dag, niet waar? Mocht je tegen die tijd de huid vol gescholden hebben, wees dan gerust: gisteren spotte ik op de snelweg een Baklava verkoper, hoe beter de frustratie te boven komen door wat van het zoete bladerdeeg te snoepen. En zo worden er vermoedelijk nog talloze andere producten op de snelweg verkocht. De meest recente toevoeging aan het assortiment? Een fopmasker en een bellenblazer voor de kinderen.  Genoeg gezegd.

Ongelijkheid

Vreemd blijft het zeker, temeer je geneigd bent dergelijke taferelen aan een derde wereldland te koppelen. Maar nee, ook op de biljartlakens van snelwegen in Istanbul, temidden van soms imposant blik – BMW en Mercedes verkopen hier goed – vind je snelwegverkopers. De economische groei in Turkije kent dan ook slechts in een percentage zijn gelijke: inkomensongelijkheid.

Nick Augusteijn werkte bijna drie jaar lang bij Autovisie als duizendpoot. Hij schreef er artikelen voor Autovisie magazine en Autovisie.nl, en maakte er de nodige vertalingen. Is inmiddels woonachtig in Istanbul, een metropool met 13,5 miljoen inworers en 2,7 miljoen auto’s. Dat staat gerant voor verhalen die met regelmaat op deze website verschijnen.