Autovisieblog.nl

De trots van menig Turk, de Tofaş

Eind augustus werd de productie van de Mazda RX-8 definitief gestaakt, waarmee er weer een Japanse sportcoupe van het toneel verdween. Alleen Nissan is dezer dagen nog strijdbaar, zeg maar gerust tot de tanden toe bewapend. In die zin zijn de langverwachte Toyota FT-86 en Subaru BRZ doekjes voor het bloeden, want voorbij zijn de dagen van de Mitsubishi 3000 GT, de Subaru SVX, de Toyota Celica en de Supra. De Honda NSX, de Prelude en de S2000 zijn immers ook al niet meer onder ons.

“Janken Moet”

Ik weet nog goed hoe we destijds in 2009 bij Autovisie afscheid namen van de S2000. “Janken Moet”,  zo verwoorde Jaco Bijlsma de gevoelens. Toen ik later die middag met fotograaf Henk van den Hurk op pad was voor het laatste eerbetoon, joeg ik het blok nog eenmaal hoog in de toeren, en janken deed ie! De RX-8 is aan me voorbij gegaan, maar de auto heeft me altijd gefascineerd. Die wankelmotor, die suicidedoors en dat vreemde geluid … een totaal andere beleving dan in S2000 waarschijnlijk, maar ongetwijfeld net zo bijzonder.

Need for Speed

De RX-8 en de S2000 kunnen hier in Istabul op een grote schare liefhebbers rekenen. Waar opgeschoten jongeren in Nederland vooral aan de haal gaan met Citroën Saxo’s, Honda Civic’s, Opel Tigra’s, Peugeot 206jes en Subaru Impreza’s, leeft men zich hier uit op de S2000 en, zij het in mindere mate, op de RX-8. Die laatste wordt doorgaans in minder verminkte staat aangetroffen. Een S2000 of een RX-8 zie je nooit alleen, ze trekken meestal met elkaar op, of zijn in gezelschap van flink aangepakte Civic’s. Met name op de brede avenue’s en kustwegen in het Aziatische deel van de stad, dat hier en daar nog het meeste weg heeft van de denkbeeldige wereld uit Need for Speed, met fraaie vierbaanswegen langs de kust, scheuren de Japanse scream machines in het rond. De bestuurders van deze bolides zigzaggen door het verkeer, vloeren het pedaal en verdwijnen dan al jankend uit beeld.

Ondertussen aan de overkant

Aan de andere kant van de Bosporus, in het Europese deel van de stad, vreemd genoeg niets van dat alles. Nee, aan die kant van het water zie je veelvuldig een totaal ander tunings-object, de eigen Tofaş Şahin of Doğal, een Turkse Fiat 131, en dan met name de modelserie 1986-2002. Het is een weinig sprankelend vormgegeven auto, maar sommige Turken koesteren deze auto als een kind. Ik kan me niet aan de indruk ontrekken dat het veelal de nationalistische jongeren zijn die deze auto een warm hart toe dragen, getuige de Turkse vlaggen in het interieur, Atatürk (vader des vaderlands) stickers op de achterruit en andere nationale symbolen. Ook zijn deze auto’s doorgaans getooid met de vreemdste LED-verlichting en andere dubieuze kerstverlichting. Uiteraard ontbreekt een flinke einddemper ook niet. Meermaals keek ik op na een imposant lawaai gehoord te hebben, om vervolgens een vierkante Tofaş (zie boven) voorbij te zien tuffen, langzamer dan het uitlaatgeluid deed vermoeden. Weg opwinding.

Laatst reden er twee Mazda’s RX-8 vlak achter elkaar over de snelweg, zo ongeveer elke (Nederlandse) verkeersregels aan hun laars lappend. Het was een geweldig gezicht, deze twee bolides. Ik hoop van harte dat de opvolger van de RX-8 niet te lang op zich laat wachten. En dat de Honda NSX terugkeert, samen met die o zo opwindende S2000. Ik weet genoeg, ik ga binnenkort snel weer even naar het Aziatische deel van de stad, het is om te janken.

Nick Augusteijn werkte bijna drie jaar lang bij Autovisie als duizendpoot. Hij schreef er artikelen voor Autovisie magazine en Autovisie.nl, en maakte er de nodige vertalingen. Is inmiddels woonachtig in Istanbul, een metropool met 13,5 miljoen inworers en 2,7 miljoen auto’s. Dat staat gerant voor verhalen die met regelmaat op deze website verschijnen.