VN:F [1.9.8_1114]
Rating: 4.7/5 (3 votes cast)

Filerijden was altijd mijn grootste ergernis, al was het alleen maar omdat je niet door kan rijden. Of gewoonweg te rijden, daar heb je tenslotte een auto voor. Daar de snelweg doorgaans weinig vertier biedt, zoekt een groot aantal bestuurders het vertier bij de pomp. Bovendien kun je jezelf op de afrit er nog even aan herinneren hoe fijn autorijden ook al weer was. In Istanbul staat het verkeer tijdens de spits muur en muur vast. Aangezien de stad immens is, ben je als forens ook meer tijd kwijt, bijvoorbeeld om van de ene kant van de stad, het Europese deel, naar de andere kant van de stad de rijden, het Aziatische deel. Verhalen van forensen die zich gedwongen zien deze route dagelijks af te leggen zijn ware horror stories. Om nog maar te zwijgen over diegene die op de bus aangewezen zijn. Twee en een half uur heen en twee en een half uur terug, met een uitschieter naar zeven uur aan gecombineerde reistijd in de winter, opeengepakt in een bus zodat de deuren spontaan open springen. Hoe ondergaan deze mensen hun lot? Gelaten.
Broodje gezond
Voor een buitenstaander als ondergetekende zijn dergelijk monsterfiles even onvoorstelbaar als ondraaglijk. Ik sta er dan ook gelukkig niet in, maar fascinerend zijn ze zeker. Tijdens de monsterspits van Istanbul gebeurd er namelijk iets bijzonders op de snelwegen in de stad; de snelwegverkopers verschijnen. Voor hen is langzaam rijdend verkeer het startschot de rijbanen te betreden. Een file is hun dagelijks brood, letterlijk. Bij de tolpoorten vind je namelijk de simit (een Turks sesambroodje) verkopers. De met uitlaatgassen gemarineerde broodjes gaan voor zo`n 20 eurocent van de hand. Even verderop op de snelweg koop je voor dezelfde prijs je flesje water om het broodje weg te spoelen. Veel gevaar lopen de verkopers niet, het verkeer trekt in alle traagheid aan hen voorbij.
Bij gebrek aan vermaak gaan veel mensen in de file met hun telefoon aan de slag. Accu leeg? Geen probleem. In een goede file, een waarin de automobilist bijna volledig stilstaat, vind je om de 50 meter een verkoper van 12volt stekkers om de telefoon weer op te laden. Tegen die tijd ben je allang te laat op de afgesproken plek waar vriendin of vrouw vol ongeduld op je staat te wachten. Had die telefoon nu maar niet opgeladen, denk je dan. Maar niet getreurd, want de bloemenverkopers zijn nooit ver weg. Meestal bestaat het aanbod uit rozen. Met een bos rozen in de hand kom je twee uur te laat alsnog goed voor de dag, niet waar? Mocht je tegen die tijd de huid vol gescholden hebben, wees dan gerust: gisteren spotte ik op de snelweg een Baklava verkoper, hoe beter de frustratie te boven komen door wat van het zoete bladerdeeg te snoepen. En zo worden er vermoedelijk nog talloze andere producten op de snelweg verkocht. De meest recente toevoeging aan het assortiment? Een fopmasker en een bellenblazer voor de kinderen. Genoeg gezegd.
Ongelijkheid
Vreemd blijft het zeker, temeer je geneigd bent dergelijke taferelen aan een derde wereldland te koppelen. Maar nee, ook op de biljartlakens van snelwegen in Istanbul, temidden van soms imposant blik – BMW en Mercedes verkopen hier goed – vind je snelwegverkopers. De economische groei in Turkije kent dan ook slechts in een percentage zijn gelijke: inkomensongelijkheid.
Nick Augusteijn werkte bijna drie jaar lang bij Autovisie als duizendpoot. Hij schreef er artikelen voor Autovisie magazine en Autovisie.nl, en maakte er de nodige vertalingen. Is inmiddels woonachtig in Istanbul, een metropool met 13,5 miljoen inworers en 2,7 miljoen auto’s. Dat staat gerant voor verhalen die met regelmaat op deze website verschijnen.